Ὅταν ὁ Κάϊν σκότωσε τόν Ἄβελ

Ὅταν ὁ Κάιν σκότωσε τόν Ἄβελ, ἡ μισή ἀνθρωπότητα ἀποφάσισε νὰ ἐξοντώσει τὴν ἄλλη μισή. Ὅταν ἀγαπᾶς τόν μισό κῆπο, μισεῖς τόν ὑπόλοιπο, διότι σέ ἐνοχλεῖ στήν προσπάθεια ἐπέκτασής του. Θέλεις νά κυριαρχήσεις στόν ἄλλο μισό καί ὑπερποτίζεις τὸ δικό σου κομμάτι. Ἔτσι αὐτός σαπίζει ἀπ’ τό πολύ πότισμα καὶ ὁ ἄλλος μισός ὁδηγεῖται σέ μαρασμό.

Ἡ λατρεία τοῦ μισοῦ ὁδηγεῖ σταδιακά τήν ἀνθρωπότητα στό μῖσος, στόν φθόνο, στόν φόνο. Τό μισό δέν μᾶς ἀνήκει. Τό ὅλον εἶναι τοῦ Θεοῦ δημιούργημα καί ὀφείλουμε ὄχι νά τό κατακτήσουμε ἀλλά νά τό σεβαστοῦμε καί νά Τόν εὐγνωμονοῦμε γι’ αὐτό. «Τοῦτο τό χῶμα δέν εἶναι οὔτε δικό τους οὔτε δικό μας», ὅπως λέει κάποιο τραγούδι, ἀλλά τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ πού μᾶς τό πρόσφερε γιά ἐνοικίαση.

Ὅταν ὁ ἐνοικιαστής πιστεύει πώς ἔγινε ἰδιοκτήτης καί θεωρεῖ κτῆμα του τὸ κομμάτι του, γίνεται ἀνεξέλεγκτος διαχειριστής, σάν τόν Ἄσωτο τῆς παραβολῆς τοῦ Κυρίου. Λεηλατεῖ τό ἐπιμέρους, τό κάνει ὅ,τι θέλει, τό διαλύει οὐσιαστικά, καθιστάμενος ἄδικος, καί προχωρᾶ σέ διεκδίκηση τοῦ ἄλλου κομματιοῦ. Ἔτσι γεννιοῦνται οἱ πόλεμοι, οἱ συγκρούσεις, οἱ διεκδικήσεις καπετανάτων καί ἐξουσιαστικῶν κυριαρχιῶν.

Ὁ Κύριος μας ὅταν βλέπει κτητική λατρεία στό ἐπιμέρους καί ἀπεμπόλησή του ἀπό Αὐτόν πού τό πρόσφερε σέ μᾶς, μᾶς ἀφήνει μέ τό κομμάτι μας νά πᾶμε στόν καιάδα, μᾶς στέλνει «στὸν διάολο» — στό σημεῖο αὐτό θυμόμαστε τόν σκληρό λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου γιά τόν αἱμομίκτη τῆς Κορίνθου: «παραδοῦναι τόν τοιοῦτον τῷ σατανᾷ εἰς ὄλεθρον τῆς σαρκός, ἵνα τό πνεῦμα σωθῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ» (Α΄ Κορ. ε΄ 5) — νά φρικάρουμε μέσα ἀπό αὐτό, καί μετά κάνει τό ἀνεπανάληπτο καί μοναδικό. Βουτάει μέσα «στά διαόλια μας», στήν κόλασή μας, καί ρίχνει στό χάος μας τό φῶς τῆς Ἀγάπης του, ὅπως αὐτό προβάλλεται τόσο καθαρά στήν παραβολή τοῦ χαμένου προβάτου. Ἀφοῦ τό ἕνα πρόβατο ἀπό τά 100 πῆγε «στὰ τσακίδια», ὁ καλός ποιμένας βγῆκε νά τό ψάξει, καί ὅταν τό βρῆκε ἔκαμε χαρά.

Νά ποῦμε ἕνα παράδειγμα: Ἄς φανταστοῦμε ἕναν πατέρα πού τό παιδί του δέν τόν σέβεται, δέν τόν ἀγαπᾶ, δέν τόν ἐκτιμᾶ πού τοῦ ἔχει προσφέρει τά πάντα. Τότε ὁ πατέρας, ὄχι ἀπὸ ἐγωισμό ἀλλά ἀπό ἀγάπη, στέλνει τό παιδί του στόν «ἔξω ἀπό ἐδῶ», στόν σατανᾶ, νά τυραννιστεί, νά ἐκτιμήσει, νά σακατευτεῖ, γιά νά βγεῖ μετά ὁ πατέρας ἀπό τό βασιλικό βόλεμά του νά ψάξει νά τό βρεῖ καί νά τό θεραπεύσει. Ἔτσι ἐμπράκτως καί θυσιαστικῶς φανερώνει στό παιδί του πόσο τό ἀγαπᾶ.

Εἶναι ἀσύλληπτο. Νά στείλει ἕνας ἄνδρας τήν γυναῖκα του νά πάει μέ ἄλλους ἄντρες, νά διαλυθεῖ ψυχοσωματικά, γιά νά τήν βρεῖ στό τέλος καί νά τήν τρέχει στά νοσοκομεῖα, μήπως καί ἔτσι καταλάβει ἡ γυναίκα του πόσο πολύ τήν ἀγαπᾶ!

Ναί, μᾶς ἀφήνει ὁ Θεός νά διαλυθοῦμε μέσα ἀπό τίς κτιστές λατρεῖες μας, γιά νά διαλυθεῖ στὸ τέλος μαζί μας καί νά ποθήσουμε Αὐτόν τόν Ἄκτιστο Δημιουργό Θεό μας.