Τρώγαμε ἕνα μεσημέρι Κυριακῆς στό Γηροκομεῖο, μέ ἕξι ἐθελόντριες. Μιά κοπέλα ζήτησε σταρένιο ψωμί. Εἶπα κι ἐγώ: «Προτιμῶ τό ὁλικῆς ἀλέσεως. Σάν τούς μεγάλους ἁγίους πού ἄλεσαν ὅλη τήν ὕπαρξή τους, σῶμα, καρδιά καί νοῦ, μέσα στό θεῖο πῦρ τῆς τριαδικῆς ἀγάπης». Θυμηθήκαμε τήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ. Ἄν δέν «ἔχανε» ὅλη τήν ὕπαρξή του, οὐσία καί περιουσία, στήν μακρινή χώρα τῆς ἀσωτίας, ζώντας χειρότερα καί ἀπό τούς χοίρους, δέν θά ἀναπολοῦσε τήν πατρική ἀρχοντιά, μεγαλοπρέπεια καί μεγαλοκαρδία. Τοῦ εἶχε ὅμως ξεφύγει ἡ σταθερή καί ἀτελεύτητη ἀγάπη τοῦ πατέρα του, πού δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν ποιότητα τῶν παραληπτῶν της. Σάν τόν ἥλιο πού τό μόνο πού ξέρει εἶναι νά ζωογονεῖ, νά θερμαίνει καί νά φωτίζει τούς πάντας. Ἡ παραβολή τοῦ Ἀσώτου. Πού κρατᾶ ὅλα τά εὐαγγελικά λόγια. Μιά μεγάλη παρεξήγηση πού ὁδηγεῖ στόν γήινο ὄλεθρο τοῦ νεότερου γιοῦ. Ζητᾶ ἀπό τόν πατέρα μέ ἀντάρτικο ὕφος «Τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας», ἀγνοώντας πώς ὁ πατέρας του, τοῦ ἔχει προσφέρει ὄχι τμῆμα τῆς οὐσίας του, ἀλλά κατά χάριν ὅλο τό εἶναι τῆς ὑπάρξεώς [Διαβάστε περισσότερα...]