Σάββατο, νύκτα, ἔτρεμα σάν τό ψάρι, μέ ὑψηλό πυρετό, τάση πρός ἐμετό καί ἐλαφρές διάρροιες, καί τό πρωί τῆς Κυριακῆς, μόνος νά λειτουργῶ, ἀνήμερα τῆς Ὑπαπαντῆς στήν δεύτερη Θεία Λειτουργία, στόν ναό μας. Καί ὅλα πῆγαν κατ’ εὐχήν. Μέ καθεστώς γαστρεντερίτιδας λοιπόν, τήν ἑπόμενη κιόλας ἡμέρα, ὅταν ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί μέ ἀσταμάτητη βροχή, σταμάτησε καί ἡ ρινική καταρροή πού μέ ταλάνιζε ἀπό τό πρωί. Καί ἤμουν μέσα στήν καταιγίδα για να κοινωνήσω ἕναν ἄρρωστο ἀπὸ τὸ 401 στὸ ΡΕΑ, τὰ γνωστὰ νοσοκομεῖα. Ἀπὸ τὰ βόρεια, στὰ νότια τῆς Ἀττικῆς, σὲ ἀντίθετες κατευθύνσεις, ἐξαιτίας ἑνός ἀσαφοῦς μηνύματος ποὺ μοῦ ἔστειλε συγγενής τοῦ ἀσθενοῦς. Ἐννοοῦσε 401 δωμάτιο στὸ ΡΕΑ καὶ ἐγὼ βρέθηκα στὸ 401 Νοσοκομεῖο Στρατοῦ. Ἀλλὰ συνηθισμένο τὸ «βουνὸ ἀπ’ τὰ χιόνια», ἀγόγγυστα ἀλλάξαμε πορεία. Μέσα στίς πολλαπλές ἀντιθετικότητες, ἀποκτᾶς τήν ἁγία ταπείνωση, ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος. Ἄν ὁ δρόμος εἶναι στρωμένος ὅπως θέλεις, δέν θά θέλεις τήν Ἰθάκη σου. Ἄν τά πράγματα κυλοῦν ὅπως τά πᾶς, δέν θά πᾶς στήν ἀγκάλη τοῦ Θεοῦ νά κουρνιάσεις. Ὅταν χάνεις τόν δρόμο μέ μεγαλύτερη ἀγωνία, ζητᾶς [Διαβάστε περισσότερα...]