Δύο ποιότητες ἀγάπης

Ἡ ἀποκλίνουσα σκέψη, βλέπει τὸ ὅλον. Ἡ συγκλίνουσα τὸ ἐπὶ μέρους. Βλέποντας μόνο τὸ ἐπὶ μέρους, χάνεις τὸ ὅλον. Βλέποντας τὸ ὅλον, ἐκτιμᾶς καὶ κατανοεῖς στὶς σωστές του διαστάσεις τὸ ἐπὶ μέρους. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀλαζονεύεσαι μὲ τὸ ζωντανὸ δεντράκι στὴν αὐλή σου, ὅταν ἔχει καεῖ μπροστά σου ὅλο τὸ δάσος. Τὸ μόνο ποὺ νιώθεις εἶναι βαθιὰ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν σωτηρία του, πρὸς τὸν Δημιουργό του Θεό, καὶ μεγάλο πόνο γιὰ τὰ ὑπόλοιπα δένδρα. Ἡ ὑπερηφάνεια γεννιέται ἀπὸ τὴν λατρεία τοῦ ἐπὶ μέρους ὅταν μάλιστα τὸ θεωρεῖς δικό σου. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ποὺ σὲ κάνει νὰ νιώθεις ἕνα μὲ ὅλους, σπάει ἀπὸ μέσα μας κάθε βλαστάρι ὑπερηφάνειας καὶ ὑπεροχικὴς δυνάμεως. Νὰ φουσκώνεις γιὰ τὸν παράδεισό σου, ὅταν ὅλοι γύρω σου ζοῦν στὴν κόλασή τους, εἶναι ἀπόλυτα ἐγωκεντρικὴ ἀρρώστια, ναρκισσιστικὸς ὑπερατομισμός. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ζητᾶμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ τὰ πάθη, ὅταν δὲν ἔχουμε τελειωθεῖ στὴν ἀγάπη;

Ἡ ἀπαλλαγή μας ἀπ’ αὐτὰ θὰ μᾶς προκαλέσει βαθύτερο αὐτοθαυμασμό, περισσότερο καὶ ἐντονότερο κλείδωμα στὸ θέλημά μας, στὸ ἐγώ μας. Δὲν δύναται ὁ Κύριος νὰ σὲ ἀπαλλάξει ἀπὸ τὸ σκοτάδι σου, ἂν δὲν ποθήσεις τὴν ἀγάπη ποὺ ὡς φῶς τὸ διώχνει. Μιὰ ἀγάπη ποὺ δίνεται ἀπλόχειρα στοὺς ἄλλους, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὸ μέλλον σου. Μιὰ ἁμαρτία ὑπάρχει: Ἡ ἀγάπη μόνο στὸν ἑαυτό μας. Καὶ μιὰ ἡ ἀρετή: Ἡ ἀγάπη μόνο στοὺς ἄλλους. Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ ἡ φράση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Ηὐχόμην γὰρ αὐτὸς ἐγὼ ἀνάθεμα εἶναι ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μοῦ» (Ρώμ. θ΄ 3). Ὁ Ἑωσφόρος ὅταν ἐγκλώβισε το φῶς τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ στὴν ὁμάδα του, κολάσθηκε. Ὅσο τὸ μετέδιδε στὰ ἄλλα ἀγγελικὰ τάγματα, ζοῦσε τὴν παραδείσια μακαριότητα. Ἡ ἀγάπη μόνο γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἄλλους ὁδηγεῖ ἑκατομμύρια μάρτυρες στὴν ἁγιότητα καὶ τὸν ἡρωισμό. Ἡ ἀγάπη μόνο γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας ὁδηγεῖ ἀντιθέτως, ἑκατομμύρια ἀνθρώπους σὲ δολοφονικοὺς πολέμους, αὐτοκτονίες καὶ ψυχοπάθειες.