Ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸν Ἅγιο Πορφύριο
Ἡ Διαχρονικότητα τῆς Ἀλήθειας
Ὡς Ἕλληνες εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Ὁμήρου, ἀλλὰ χάσαμε τὸν μπούσουλα ὁλικά. Ὁ Ὀδυσσέας ξεπερνᾶ τὶς πειρασμικὲς περιπέτειες τοῦ ταξιδιοῦ του, διότι ξέρει ἀπὸ ποῦ ξεκίνησε καὶ ποῦ πηγαίνει. Ἔτσι βιώνει τὸ ταξίδι ὡς ταξίδι, δὲν τὸ ἀπολυτοποιεῖ βλέποντάς το ὡς τὴ μόνη πραγματικότητα, δὲν τὸ θεοποιεῖ οὔτε τὸ δαιμονοποιεῖ. Πάντα τῆς ἀπογοήτευσης προηγεῖται ἡ γοητεία, καὶ ἀπομυθοποιεῖ κανεὶς ὅ, τί μυθοποιεῖ. Ὁ Ὀδυσσέας δὲν πέφτει σὲ αὐτὴν τὴν παγίδα. Ξεφεύγει ἀπὸ μαγεῖες, σειρῆνες, κυκλώπειες δυνάμεις, ἀδιέξοδα καὶ τὶς ἡδονές της Καλυψώς, καθὼς ὅλοι αὐτοὶ οἱ πειρασμικοὶ ἐγκλωβισμοί του φουντώνουν τὸν πόθο γιὰ τὴν πρώτη του μεγάλη ἀγάπη καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο λειτουργοῦν λυτρωτικὰ στὴ ζωή του, καθιστῶντας τὸν πιὸ ὁρμητικὸ πρὸς τὸ σκοπό του. Καὶ ξέρει ὁ Ὀδυσσέας. Δὲν ἀναζητᾶ ἕναν ἀπρόσωπο τόπο, τὴν Ἰθάκη του, ἀλλὰ ἕνα ἀγαπημένο του πρόσωπο στὴν Ἰθάκη, τὴν Πηνελόπη, πρὸς τὴν ὁποία μὲ ἀγαπητικὴ μνήμη πορεύεται.
Ἄραγε, ἂν ἐμεῖς θυμόμασταν ἀπὸ ποῦ ξεκινήσαμε καὶ ποῦ πηγαίνουμε, ὡς Ἕλληνες καὶ ὡς χριστιανοί, δὲν θὰ ἦταν πιὸ ἀνάλαφρο τὸ ταξίδι μας σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο; Ἂν ξέραμε πὼς ἡ πηγή μας εἶναι ὁ Χριστὸς ἐν τῷ Παραδείσω καὶ πὼς πάλι σὲ Αὐτὸν ἐπιστρέφουμε, ὡς τὴν πρώτη μας μεγάλη ἀγάπη, πόσο πιὸ αἰσιόδοξο καὶ δυναμικὸ θὰ ἦταν τὸ περιπετειῶδες ταξίδι μας στὴ γήινη πραγματικότητα… Τότε οἱ πειρασμοὶ ὄχι μόνο θὰ φανέρωναν τὴν ποιότητα τῆς ἀγάπης μας, ἀλλὰ θὰ τὴ φούντωναν γιὰ νὰ ἀποβοῦν ἔτσι λυτρωτικοί, ὅπως τότε στὸν Ὀδυσσέα ποὺ οἱ πειρασμικὲς δυνάμεις του αὔξαναν τὸ νόστο γιὰ τὴν Ἰθάκη του.
| Χρονολογία Ἔκδοσης | Ἰούνιος 2016 |
| Συγγραφέας | Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κωτσόπουλος |