Προσφορά «ὁλικῆς ἀλέσεως»

Τρώγαμε ἕνα μεσημέρι Κυριακῆς στό Γηροκομεῖο, μέ ἕξι ἐθελόντριες. Μιά κοπέλα ζήτησε σταρένιο ψωμί. Εἶπα κι ἐγώ: «Προτιμῶ τό ὁλικῆς ἀλέσεως. Σάν τούς μεγάλους ἁγίους πού ἄλεσαν ὅλη τήν ὕπαρξή τους, σῶμα, καρδιά καί νοῦ, μέσα στό θεῖο πῦρ τῆς τριαδικῆς ἀγάπης».

Θυμηθήκαμε τήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ. Ἄν δέν «ἔχανε» ὅλη τήν ὕπαρξή του, οὐσία καί περιουσία, στήν μακρινή χώρα τῆς ἀσωτίας, ζώντας χειρότερα καί ἀπό τούς χοίρους, δέν θά ἀναπολοῦσε τήν πατρική ἀρχοντιά, μεγαλοπρέπεια καί μεγαλοκαρδία. Τοῦ εἶχε ὅμως ξεφύγει ἡ σταθερή καί ἀτελεύτητη ἀγάπη τοῦ πατέρα του, πού δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν ποιότητα τῶν παραληπτῶν της. Σάν τόν ἥλιο πού τό μόνο πού ξέρει εἶναι νά ζωογονεῖ, νά θερμαίνει καί νά φωτίζει τούς πάντας.

Ἡ παραβολή τοῦ Ἀσώτου. Πού κρατᾶ ὅλα τά εὐαγγελικά λόγια. Μιά μεγάλη παρεξήγηση πού ὁδηγεῖ στόν γήινο ὄλεθρο τοῦ νεότερου γιοῦ. Ζητᾶ ἀπό τόν πατέρα μέ ἀντάρτικο ὕφος «Τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας», ἀγνοώντας πώς ὁ πατέρας του, τοῦ ἔχει προσφέρει ὄχι τμῆμα τῆς οὐσίας του, ἀλλά κατά χάριν ὅλο τό εἶναι τῆς ὑπάρξεώς του, καί πρωτίστως τήν ψυχή πού τήν ἔντυσε μέ τό βασιλικό ροῦχο τῆς ἀγάπης Του.

Ἡ σύγχυση τοῦ Ἀσώτου εἶναι τεράστια. Ἔχει ταυτίσει τήν οὐσία μέ τήν περιουσία. Τό χρυσάφι μέ τήν σκόνη. Τά χρήματα μέ τήν ἀγάπη. Ἔτσι ὁ πατέρας, ἀφοῦ τοῦ ἔχει προσφέρει ἁπλόχερα τό ἄφθαρτο τῆς ἀγάπης, εὔκολα καί ἀδιαμαρτύρητα τοῦ δίνει καί κομμάτι τῆς περιουσίας του, τῆς φθαρτῆς καί προσκαίρου. Σκέφτεται: «Μόλις φυσήξουν οἱ πειρασμοί τῆς σπατάλης καί σκορπίσει ἡ σκόνη τῆς ὑλικότητας τοῦ γιοῦ μου, θά φανεῖ ἀπό κάτω ὁ πολύτιμος θησαυρός τῆς ὁλόχρυσης ἀγάπης μου πρός αὐτόν». Ὅμως καί ὅταν χαμένος ὁλικά ὁ υἱός ἀποφασίζει νά γυρίσει στόν πατέρα του, καί πάλι τό μυαλό του ποντάρει στήν ὕλη καθώς ἀποφασίζει νά τοῦ πεῖ νά τόν καταστήσει ἕνα μισθωτό ὑπάλληλό του. Δέν ἔχει μέχρι τώρα καταλάβει τό μεγαλεῖο τῆς πατρικῆς θυσίας.

Ἡ πατρική ἀποκάλυψη εἶναι συγκλονιστική. Ὁ πατέρας στήν ἐπιστροφή τοῦ γιοῦ ἀντιδρᾶ ὁλικά σπλαχνικά, ἀγαπητικά, ἀδιαμαρτύρητα. Τόν καταφιλεῖ καί στήνει πανήγυρι χαρᾶς. Μέ τέτοια θεϊκή ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός πρός ἡμᾶς, πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν γίνουμε προϊόντα «ὁλικῆς ἀλέσεως» γιά νά κατασταθοῦμε καί θρεπτικοί γιά τόν κόσμο; Νά πῶς κλείνει ὁ σημερινός ἀπόστολος στήν πρός Κορινθίους ἐπιστολή τοῦ ἀπόστολου Παύλου: «Ἠγοράσθητε γάρ τιμῆς· δοξάσατε δή τόν Θεόν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καί ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν ἅτινα ἐστί τοῦ Θεοῦ» (Α΄ Κορ. στ΄ 20).

Κυριακή τοῦ Ἀσώτου